Nereye koştuğunu bilmeyen

atlar şaha kalkıyo,

beynimin en hücra köşelerinde…

Şaşkın binicileri biçare

koşuşuyo, umutsuzca çarpışan atlarına

ve ben boş gözlerle toparlamaya

çalışıyom aklımda gidip gelen

kartal kafalı mızrakları…

Elimi kaldıracak halim yokken,

inanılmaz bi telaşla

yola sokmaya çalışıyom,

tümden yoldan çıkmış akıl oyunlarımı….

Yazdıklarımı yüz kere okuyup,

bin kere anlayamamanın

dingoluğuna saplanmış algımla,

bir başıma kalmışım mahallenin kenarında….

Ve pürtelaş aşk”lardan

yorgun insanlar eşlik ediyor karmaşama…

o.chnr..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir