Acayip hikayeleri vardır fakirliklerimizin

Acayip hikayeleri vardır fakirliklerimizin:

Kaçak giderdik trenlerde, şambali tatlısını çeyrek ekmeği yarıp içine koyup yerdi açlığımız.

Gezinti turlarımızı cam parçaları ve bakır tel artıklarını gizleyen çöplüklerde atardık hep.

Gücümüz bi kamyon karpuzu sırtından geçirirdi abilerimizin, kırılan karpuzları evimize götürebilmek için…

Korkularımız karanlığa ıslık çalardı karanlık sokaklarda, gece eve dönerken berduş kılığında sinema önlerinde bekleşmekten.

Korkunç büyük iyiye ve güzele dair hayaller kurardı umutlarımız. Korkunç kırıklıkları da oldu büyük hayallerimizin.

Gene de hayalleri olan çocuklardık ve bu ülke hiç bi dönem bu anki kadar geçmişin en gariban, en yoksulluk tarihinde bile bu kadar hayalleri çalınmış ya da bi takım alçakların hayallerine göre yaşamak zorunda bırakılmamıştı…

 o.chnr…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir